Ben Salih Açıkgöz. Kale Kayış fabrikasında çalışmaya 2013 yılında başladım. İşbaşı yaptığımda fabrika da iş güvenliği koruyucu elbise yoktu. Çalışma şartları da çok ağırdı ama kardeşliğimiz ve arkadaşlığımız çok iyiydi.

Yaralanmalar oluyordu ama zaman geçtikçe hayatını kaybeden arkadaşlarımız oldu. İnsanlar patron yararına yalancı şahit oldular. Böylece fabrikadaki arkadaşlık ortamının tadı kaçtı ve insanlar yönetimin de baskısı ile birbirlerinin kuyularını kazmaya başladılar. Fabrikadaki iş kazaları hatta kol kırılması, parmak kopması insanlara normal gelmeye başladı.

Zaman böyle geçip giderken 2018 yılının Mart ayında bu düzeni değiştirecek, insanları insan yerine koyacak bir fırsat doğdu. Petrol-İş Sendikası ile tanıştık. Üye sayımızı tamamlayıp yetki belgemizi aldık.  İşveren, bizi vazgeçirmek için türlü oyunlar çevirdi, türlü baskılar uyguladı. Arkadaşlarımızdan birkaçını bizlere gözdağı olsun diye işten çıkardı. Bizler de birkaç ay sonra kontak kapatıp dışarı çıktık. Gördüm ki asıl kardeşlik dışarda, sermayeye karşı dik duranlar içindeymiş.

Bugün direnişte 69. günümüz. Sendikamızla birlikte fabrikamıza dönene kadar haklı ve onurlu mücadelemiz devam edecek.