23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nda akranları bayram coşkusunu yaşarken onlar sanayide ve inşaatlarda mesai yapıyor olacak. Birçoğunun isimlerini iş kazaları sonucu ölümleriyle öğrendiğimiz çocuk işçilere 23 Nisan’ı sorduk.

Ailesi Niğde’de çiftçi olan M.B., 13 yaşında para kazanmak amacıyla İstanbul yoluna düşmüş. Bir yandan çıraklık okuluna başlamış, bir diğer yandan da oto sanayide çıraklık yapmaya. 10 aydır alın terini akıttığı bu son işyerinde de sigortasız çalışan M.B. sigorta gibi diğer haklarını pek umursamıyor. Günde 14 saat çalışıyor.
İzin günleri onun için akranlarını görme günü, çünkü o gün okula gidiyor. Motor mekanik işiyle uğraştığını söyleyen M.B. 23 Nisan için şunları söylüyor: “Hangi bayram? Çocuk bayramını bazen hatırlamam bile. Benim için bayram akşam televizyonu açıp 23 Nisan gösterileri izleyebildiğim an başlar ve kısa sürede de biter.”

‘Haftalığımı aldığım gün’

B.Y.’nin çalışma hayatı 9 yaşında Pendik’te başlamış. O günden bu yana oto sanayilerde çalışan 15 yaşındaki B.Y., haftalık 150 lira kazanıyor. İşini çok sevdiğini ancak zaman zaman yaşadığı kazalardan da korktuğunu söyleyen Y., “Elimi matkapa kaptırmıştım. Epey büyük yara aldım ama üstünden 5 yıl geçti, bir şey kalmadı. Korkmuyor değilim, ama seviyorum yine de” diyor. Y.’nin annesi ev işçisi, babası taksi şoförü, kardeşi ise 10 yaşında öğrenci. Hayatındaki en güzel 23 Nisan’ı 2 yıl önce yaşamış. Çünkü o gün izin alarak kardeşinin 23 Nisan töreninde kürsüye çıkıp şiir okumasını izlemiş. Kendi 23 Nisan’ı için şunları söylüyor: “Ben öyle 23 Nisan, 19 Mayıs gibi günlerde heyecanlanırım. Çocukluk, gençlik iyi bir şey ama kullanabilene. Vatandaşlık görevimi yapıyor eve para götürüyorum. Benim için bayram cumartesi haftalığımı aldığım gün.”

‘Bir anlamı yok’

O.K. da çocukluğunu inşaatlarda geçirmiş. Kendi tabiriyle inşaatın ‘joker’ işçisi. Joker ama konuşmaya, bakmaya çekinen bir çocuk. Ailesinin en büyük çocuğu olarak çalışmanın görev olduğunu düşünen O.K., aile bütçesine en fazla katkıyı vermekten dolayı gururlu olduğunu söylüyor. Kardeşlerinin okuması onu mutlu ediyor. 23 Nisan ise onun için ‘hiç kutlamadığı’ bir  bayram.
15 yaşındaki M.D. 12 yaşından bu yana inşaatlarda çalışıyor. Harç ve çimento taşıyan D.’nin en büyük korkusu dış cepheyi yapan ağabeylerine yardım etmek. Çünkü 1. kattaki iskeleden aşağıya düşmüş. Korksa da yapacak bir şey olmadığını söylüyor. 12 yaşından bu yana tek güvencesinin kafasındaki baret olduğunu söyleyen D., 23 Nisan ise şöyle diyor: “Benim için pek anlamı yok. Günlük 50 lira alan bir işçiyim. Bazı günler 60 liraya çıktığı gün benim için bayram.”

Hastane bahçesinde şölen

Nadir görülen omurga açıklığı hastalığı Spina Bifida ile Down sendromu hastası olan minik yürekler, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nı tedavi takiplerinin yapıldığıHastane bahçesindeki şölenle kutladı.
İstanbul Bilim Üniversitesi’nin Şişli Florence Nightingale Hastanesi’nde 3 ay önce kurduğu Spina Bifida ile Down Sendromu Araştırma ve Uygulama Merkezleri’nde takip edilen 500 çocuk için ‘23 Nisan Çocuk Şenliği’ düzenledi. Şenlikteki çocuklar kendilerine dağıtılan oyuncaklarla eğlenceli anlar yaşadı. İçlerinden bazıları mikrofonla Atatürk’e teşekkür etti. n ESENGÜL DEMİRBAŞ İstanbul

13 çocuk işçi öldü

İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi’nin verilerine göre, Türkiye’de bu yıl ocaktan bu yana 13 çocuk işçi can verdi. Ölen çocukların altısı 14 yaş ve altı yedisi ise 15-17 yaş aralığındaydı. 13 yaşındaki Resul Yılmaz Adana’da tarlada çalışırken römorkun ters dönmesiyle yaşamını yitirdi. 15 yaşındaki Hüseyin Demir, bisikletle sipariş yetiştirirken bir otobüsün altında can verdi. 16 yaşındaki Ali Fırat Belder de elektrikçi olarak çalıştığı bir site inşaatından düşerek hayatını kaybetti.

(Kaynak: Milliyet)